Odkryj kategorie M.M.White

Zaczęło się od tego, że pisałam na konkursy. Na SCRIPT PRO scenariusze. Na konkursy na opowiadania. NA PIÓRKO Biedronki. I różne inne podobne. W szkole owszem zauważano moje prace i w Warszawie przez Uniwerytet Pedagogiczny - mój scenariusz dostał się do finału, i w innych miejscach. Później było już trochę gorzej. Pewnego razu dałam do oceny mój scenariusz producentowi filmowemu, który kręcił film z Marcinem Dorocińskim. Dostałam odpowiedź : brak konfliktu. Swoją drogą ciekawa jest zbieżność, że za każdym razem jak chciałam coś napisać, zaraz ukazywało się coś podobnego w kinach. W tym wypadku był to film kolejno Galerianki i Wołyń. Myślę, że jakby wszystkie moje pomysły od 13 roku życia, były zrealizowane byłabym już porządnie ustawionym człowiekiem. 

Początki są trudne, ale bardzo ważne. Mimo tego, że się boimy, zróbmy coś, co może zmienić nasze życie na lepsze. Każdy z nas staje przed różnymi wyzwaniami, które mogą wydawać się przytłaczające. Jednak to właśnie te pierwsze kroki są kluczowe dla naszego rozwoju. Nie pozwólmy, aby strach nas powstrzymał. Zamiast tego, podejmijmy działanie i zróbmy coś, co przybliży nas do naszych celów. Pamiętajmy, że każdy wielki sukces zaczyna się od małego kroku. Warto zaryzykować i spróbować, nawet jeśli nie mamy pewności, jak to się skończy. Czasami najważniejsze jest po prostu zacząć, a reszta przyjdzie z czasem. Niech nasze lęki staną się motywacją do działania! 💪

W moim życiu miałam już całe hekatry pomysłów na filmy i książki – dosłownie miliony! I co z tego , skoro  żaden film nie został zrealizowany, i póki co, żadna książka. Wysyłałam propozycje na liczne konkursy filmowe i do wydawnictw literackich. Moje teksty były zauważane, ale wymarzonego celu nie udało mi się osiągnąć. 

Zdrowy, ale z umiarem. Do wszystkiego można się zniechęcić. W szkole nigdy nie byłam dobra w sportach. Nie skakałam dobrze, nie umiałam się wspiąć po linie, nie byłam zbyt dobra w kosza, piłkę nożną, tenisa stołowego, nigdy nie zrobiłam gwiazdy. Nauczyłam się za to pływać jak miałam 6 lat i do tej pory jest to moja ulubiona aktywność. Od dziecka również dużo tańczyłam, robiłam układy na występy, tańczyłam przed kamerą, głównie do piosenek Abby. Jednak taniec klasyczny to nie moja bajka, co trochę mnie frustrowało. Ostatnio jednak odkryłam zumbę! To jest najlepsze taneczno-muzyczne połączenie, na jakie mogłam trafić. Nie były mi obce również ćwiczenia gimnastyczne, ponieważ od ok. 15 roku życia, twardo się zaczęłam odchudzać w każdy możliwy sposób. I tu jest właśnie moment, kiedy bardzo często przechodziłam ze skrajności w skrajność. Od kilku dni trwających "ostatnich dni diety" (czyli objadywania się przed rozpoczęciem diety) do niejedzenia totalnie nic. Potrafiłam biegać, aż mi brakowało tchu, głupiutka i niemądra.